Η μητέρα μου πέθανε από πνευμονία όταν ήμουν μικρή.
Ο πατέρας είχε κρατήσει 10 χρόνια στην κατάψυξη γαμήλια τούρτα τους.
Μετά τη χάρισε στο νεκροθάφτη. Προ- σπαθούσε να κάνει τον χαρούμενο...
...αλλά δεν μπορούσε να παρηγορηθεί από τη μικρή ξένη στο σπίτι του.
Και μια μέρα, ελπίζοντας να ξεκινήσει νέα ζωή μακριά απ' τις αναμνήσεις...
...μας μετακόμισε από το Τέξας στο Φορτ Ντουπρί, Νότια Ντακότα.
Σου δίνω ένα δολάριο για να φας αυτό το κόλεΊ'.
Δεν το τρώω για ένα δολάριο.
Ούτε νομίζω ότι είναι κόλεΊ'. Σκυλί είναι, πάντως.
Πρόσεξε το κεφάλι σου.
Γούντυ! Δώσ' μου ένα τσιγάρο!
Ο Γούντυ δε μου δίνει τσιγάρο.
Πρόσεξες ότι δε μιλάει πολύ;
Ναι, δεν είναι φλύαρος.
Πού να φανταζόμουν πως αυτό που άρχισε στα δρομάκια...
...αυτής της ήσυχης πόλης, θα τελείωνε στα ξεροτόπια της Μοντάνα.
-Δε μου κάνουν. -Πώς το ξέρεις;
-Τι μέγεθος είναι; -Το δικό σου.
-Δώσ' μου ένα δολάριο. -Όχι.
Καινούρια κάνουν 20.
Δεν κοιτάς αν σου κάνουν;
Η κυρία δεν πληρώνει τους λογαριασμούς της.
Θα έχει μπλεξίματα, αν δεν προσέξει.
Αρκετά σκουπίδια πέταξα σήμερα. Θα σε δω το πρωί.
-Πιάσε! -Τι εννοείς;
Γεια. Είμαι ο Κιτ. Μήπως σ' ενοχλώ;
Όχι.
Ήρθα να σου πω ένα γεια. Δε βλάπτει μια δοκιμή.
-Πώς σε λένε; -Χόλυ.
Άκου, Χόλυ... Πάμε μια βόλτα;
-Γιατί; -Έχω κάτι να σου πω.
Είμαι τυχερός, υποθέτω.
Οι περισσότεροι δεν έχουν τίποτα στο μυαλό τους, ε;
Το επίθετό μου είναι Καράδερς.
-Κακόηχο, ε; -Εντάξει είναι.
Δε με ρώτησαν. Απλώς μου το κρέμασαν.
-Πας σχολείο; -Όχι, δουλεύω.
Τι δουλειά κάνεις;
Δε με νοιάζει να ξυπνάω νωρίς, γι’ αυτό πετάω σκουπίδια.
Χόλυ!
-Δεν ξετρελαίνομαι κιόλας. -Ο πατέρας μου. Πρέπει να φύγω.
Στάσου! Πότε θα σε ξαναδώ;
-Ξέρω τι θα πει ο μπαμπάς μου. -Τι;
-Να μιλήσω ειλικρινά; -Βέβαια.
Να μην κυκλοφορώ με κάποιον που μαζεύει σκουπίδια.
-Θα το πει αυτό; -Ναι.
-Τι ξέρει από σκουπίδια; -Τίποτα.
Αυτό είναι.
Δε θέλει να μάθει τίποτα. Πρέπει να φύγω.
-Ποιος ήταν αυτός; -Ένα αγόρι.
Θα σκοτώσει το γρασίδι αυτό; Πήγε και στα πόδια μου!
Τι ήθελε;
Ρώτησε αν θέλουμε να δουλέψει στον κήπο.
Του είπα όχι. Και να μη μας ενοχλεί.
Έμαθες τα νέα, Κιτ;
Όχι.
Είναι πρωτοσέλιδο.
Ποιο;
Σε απέλυσαν. Δεν είναι καταπληκτικό;
Έτσι, ε;
Δε θα χρειαστώ τα κλειδιά μου. Θα τα αφήσω εδώ για πιο βολικά.
Έχω το σκύλο μου.
Έχεις ξαναδουλέψει;
Ναι, στα σκουπίδια τού Δήμου.
-Και την έχασες; -Αλλιώς δε θα ήμουν εδώ.
-Γιατί έφυγες; -Έτσι μου ήρθε.
Τι είδους δουλειά πιστεύεις πως μπορείς να κάνεις;
Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα αυτή τη στιγμή.
Θέλω να μου δώσετε ένα σημείωμα που αποδεικνύει ότι ήρθα.
Νομίζω ότι μπορούμε να σου βρούμε κάτι σχετικό με γελάδια.
Ας είναι... Ελπίζω μόνο να φυσάει.
Ήταν πιο όμορφος από κάθε άλλον. Ίδιος ο Τζέιμς Ντην.
-Γεια. -Φούρνος γκρεμίστηκε.
-Παράτησα τη δουλειά μου. -Ωραία.
Μου φάνηκε σωστή κίνηση.
-Τι διαβάζεις; -Ισπανικά.
Πώς λένε στα ισπανικά ''παράτησα τη δουλειά μου'';
Κάτι με μι τραβάχο.
Λέω να δουλέψω ως καουμπόι. Το σκέφτομαι.
Ρουτίνα είναι, όπως όλες οι δουλειές.
-Τι λες; -Δεν ξέρω.
Τουλάχιστον δε θα με πρήζουν για τις μπότες.
Πάμε βόλτα;
Έχω διάβασμα.
Φέρ' το μαζί σου.
Κάποιος πέταξε μια σακούλα στο πεζοδρόμιο.
Αν το 'καναν όλοι, η πόλη θα γινόταν χάλια.
Γεια.
-Είσαι κοκκινομάλλα. -Το ξέρω.
-Σε φωνάζουν ποτέ ''Κόκκινη''; -Ναι, αλλά δε μ’ αρέσει.
-Γιατί; -Γιατί έτσι.
-Έχω πονοκέφαλο. -Ναι;
-Μπορώ να έρθω να σε δω αύριο; -Εντάξει.
Ο Κιτ έπιασε δουλειά στους στάβλους, εγώ συνέχιζα τα μαθήματά μου.
Σιγά-σιγά, αγαπηθήκαμε.
Καθώς δεν ήμουν ποτέ δημοφιλής στο σχολείο...
...ούτε είχα σπουδαία προσωπικότητα, ξαφνιάστηκα που με πρόσεξε.
Ειδικά αφού μπορούσε να είχε όποια κοπέλα ήθελε.
Έλεγε ότι ήμουν φίνα, πως δε με ήθελε για σεξ...
...κι αυτό, απ' το δικό του στόμα, ήταν φιλοφρόνηση.
Δεν είχε ξανασυναντήσει 15χρονη να φέρεται τόσο ώριμα.
Δεν τον ένοιαζε τι έλεγαν οι άλλοι.
Μ' έβρισκε όμορφη κι ό,τι κι αν έκανα ήταν καλό.
Αν δε μιλούσα πολύ, κι αυτό καλό ήταν.
Τι ωραίο μέρος.
Ναι, το δέντρο το ομορφαίνει.
Και τα λουλούδια.
Να μην τα κόψουμε. Είναι ωραία.
Εσύ παίζεις.
Φυσικά, έπρεπε να κρατήσω μυστικό απ' τον μπαμπά. Θα πάθαινε αμόκ...
...αφού ο Κιτ ήταν 10 χρόνια μεγαλύτερός μου και παρακατιανός.
Οι ώρες μας μαζί ήταν περιορισμένες. Τις περιμέναμε με λαχτάρα...
...για να είμαστε μαζί, μακριά απ' τις έγνοιες τού κόσμου.
Το στομάχι μου γρυλίζει.
Έχω ένα γλειφιτζούρι, το θέλεις;
Όχι.
-Θα το φάει κάποιος άλλος. -Δε με νοιάζει.
Τα παιδιά στην Κορέα τρώνε τέτοια πράγματα.
Στο στάβλο, θυμόταν πώς ήμουν την προηγούμενη βραδιά.
Πώς του χάιδευα τα μαλλιά και τα χείλη με το δάχτυλό μου.
Ήθελε να πεθάνει μαζί μου κι εγώ να χαθώ για πάντα στην αγκαλιά του.
Το μόνο λάθος που έκανα ήταν που πέταξα το ψάρι μου όταν αρρώστησε.
Αργότερα πήρα άλλο, αλλά αυτό το περιστατικό μ' ενοχλούσε ακόμα.
Ήταν άρρωστο. Δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα.
-Υποθέτω. -Λοιπόν;
-Φοβήθηκα. -Το ξέρω...
Δε με πείραζε να λέω τέτοια πράγματα στον Κιτ.
Και σ’ αυτόν συνέβαιναν περίεργα. Κι αυτός έκανε μερικά περίεργα.
Αλλοίωνε την υπογραφή του...
...για να εμποδίζει να την πλαστογραφήσουν.
Και καθώς ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του τη νύχτα...
...άκουγε έναν ήχο σαν να είχε ένα όστρακο στο αυτί του.
Και μερικές φορές μ' έβλεπε με όμορφο λευκό χιτώνα...
...κι έβαζα το κρύο χέρι μου στο μέτωπό του.
Έγινε όπως έπρεπε;
Ναι.
-Αυτό είναι όλο; -Ναι.
-Τότε γιατί το συζητάνε όλοι; -Μη ρωτάς εμένα.
Χαίρομαι που το κάναμε. Φοβόμουν μήπως πέθαινα πριν γίνει.
Σε κανένα τρακάρισμα.
Βλέπεις το δέντρο που έπεσε στο νερό;
Πρέπει να διάβρωσε τις ρίζες το ποτάμι.
Δε σε νοιάζουν αυτά που λέω.
-Ξέρεις τι σκέφτομαι; -Τι;
Να χτυπήσουμε τα χέρια μας μ’αυτή την πέτρα. Να μην το ξεχάσουμε ποτέ.
-Μα θα πονέσει. -Αυτός είναι ο στόχος, βλάκα.
Μη με λες βλάκα.
Εντάξει, αλλά θα την κρατήσω για ενθύμιο.
Ίσως μια πιο ελαφριά.
Ο Κιτ ορκίστηκε να μην αφήσει ποτέ τίποτα να μας χωρίσει.
Το έγραψε και το έβαλε σ' ένα κουτί με άλλα πράγματά μας...
...και το έστειλε ψηλά μ' ένα μπαλόνι που είχε βρει.
Η καρδιά του ήταν γεμάτη νοσταλγία καθώς το έβλεπε να φεύγει.
Κάτι πρέπει να του έλεγε πως δεν θα ξαναζούσαμε τέτοιες μέρες...
...πως είχαν φύγει για πάντα.
Φυσικά, ο μπαμπάς ανακάλυψε τι έκανα πίσω απ' την πλάτη του.
Δεν τον είχα ξαναδεί τόσο θυμωμένο.
Για τιμωρία που τον κορόιδευα, σκότωσε το σκύλο μου.
Μ' έβαλε να κάνω έξτρα μαθήματα μουσικής μετά το σχολείο...
...και με περίμενε απ' έξω.
Αν δε με συμμάζευε το πιάνο, ίσως το 'κανε το κλαρινέτο, έλεγε.
Όμορφο είναι.
Τι θέλεις εδώ;
Δεν ήξερα ότι υπάρχει νόμος που το απαγορεύει.
Σχετικά με τη Χόλυ...
Είναι πολύ σημαντική για μένα, κύριε.
Πριν, κανείς δεν μπορούσε να με ρωτήσει πώς τα πάω με το κορίτσι μου.
Επειδή δεν είχα.
Σοβαρά;
Πειράζει που ακουμπάω;
Τη σέβομαι πολύ, κύριε.
Αυτό μπορώ να σας πω.
Δε μου αρκεί.
Τι θα της συμβεί αν μπλέξει μ' έναν τύπο σαν εσένα;
Μια χαρά θα τα πάει.
Κι αν δεν της αρέσει, μπορεί να φύγει.
Μπορεί να φύγει, δε θα με πειράξει.
Πάντα λέω ότι μου αξίζει.
Δε θέλω να κυκλοφορείς εδώ. Δε θέλω να σε ξαναδώ.
Κατάλαβες;
Είσαι το κάτι άλλο.
Έτσι είμαι, κύριε.
Γεια.
Τι κάνεις;
Έχω όπλο. Είναι καλή ιδέα να κουβαλάς όπλο.
Τι νομίζεις ότι κάνεις;
Φύγε από δω.
Τα έχω σκεφτεί όλα.
Θα πάρω τη Χόλυ μαζί μου.
Εντάξει, μικρέ. Θα σε παραδώσω στις Αρχές.
-Γιατί; -Μπήκες στο σπίτι μου οπλισμένος.
-Όχι, δε θα το κάνετε. -Ναι; Γιατί;
Επειδή δε θα το επιτρέψω.
Ένα λεπτό!
Αν σε πυροβολούσα;
Πώς θα ήταν;
Θέλεις ν’ ακούσεις τον ήχο;
-Κιτ! Κιτ! -Πού πας;
Μπαμπά;
Είμαι η Χόλυ.
Είσαι καλά;
Από μπροστά μπήκα.
Πόσο άσχημα είναι;
Μπορώ να κοιτάξω.
Να καλέσουμε γιατρό.
Θα τους πω πώς έγινε. Αυτά που είδα.
Δε νομίζω να σε πιστέψουν.
Δε χρειάζεται γιατρό.
-Είσαι σίγουρος; -Αν δε με πιστεύεις, δες μόνη σου.
Βρήκα μια τοστιέρα.
Μην ανησυχείς, γλυκιά μου--
Ίσως πρέπει να το πούμε σε κάποιον.
Το ξανάπες. Είναι πολύ αργά.
Γιατί;
Δε θα μ’ ακούσουν. Ούτε εσένα. Πλάκα κάνεις;
Κι αν άκουσαν οι γείτονες;
Δεν είναι αστείο.
Θα γυρίσω σε λίγο.
Αν θες να καλέσεις την αστυνομία, καλά. Αλλά θα την πατήσω.
Το κορίτσι μου κι εγώ αποφασίσαμε να σκοτωθούμε. Σκότωσα τον μπαμπά της.
Μεγάλη απόφαση, ε;
Οι λόγοι είναι προφανείς, αλλά δεν προλαβαίνω να τους εξηγήσω.
Αλλά όταν του την άναψα, με προκάλεσε.
Έτσι έγινε.
Τώρα το μετανιώσαμε.
Κανείς δεν ευχαριστήθηκε, και ειδικά εμείς.
Δεν αρνιέμαι ότι περάσαμε καλά. Καλύτερα από άλλους.
Τέλος μηνύματος. Δεν έχω τίποτε άλλο να πω.
Ευχαριστώ.
Ιδιωτικό Στούντιο Ηχογράφησης
--η Χόλυ κι εγώ αποφασίσαμε να σκοτωθούμε.
Όπως σκότωσα τον μπαμπά της.
Ο Κιτ άφησε το δίσκο να παίζει, για να τον βρει ο εισαγγελέας.
Προσπαθούσε να κερδίσει χρόνο.
Μ' έβαλε να πάρω τα βιβλία μου για να μη μείνω πίσω στα μαθήματα.
Θα κάναμε νέα αρχή, θ’ αλλάζαμε τα ονόματά μας.
Αυτός θα λεγόταν Τζέιμς, εγώ Πρισίλα.
Θα κρυβόμασταν κάπου στα βόρεια...
...εκεί που οι άνθρωποι δεν έκαναν πολλές ερωτήσεις.
Θα μπορούσα να είχα φύγει κρυφά ή να κρυφτώ στο λεβητοστάσιο.
Αλλά ένιωθα πως η μοίρα μου ήταν με τον Κιτ, για καλό ή για κακό.
Καλύτερα μια βδομάδα με κάποιον που μ’ αγαπούσε...
...παρά χρόνια μοναξιάς.
Τι κάνεις;
Καλά. Λίγο κουρασμένη.
Κι εγώ.
Κρυφτήκαμε δίπλα στο ποτάμι, μέσα στις λεύκες.
Χτίσαμε το σπίτι μας στα δέντρα...
...φτιάχνοντας πάτωμα από ιτιές.
Όλα τα φυτά τού δάσους μας ήταν χρήσιμα.
Σχεδιάσαμε σήραγγες κάτω απ' το δάσος.
Και κάθε πρωί, διαλέγαμε ένα καινούριο συνθηματικό.
Μερικές φορές κλέβαμε ένα κοτόπουλο ή καλαμπόκια...
...ή κανένα πεπόνι.
Τον περισσότερο καιρό ήμασταν ξαπλωμένοι και κοιτούσαμε σύννεφα.
Μερικές φορές ήταν σαν να ήμασταν σ' έναν μαρμάρινο διάδρομο...
...όπως μιλούσαμε χαμηλόφωνα κι ακούγαμε τον παραμικρό θόρυβο.
Είχαν βρει μόνο έναν σκελετό κι έτσι ξέραμε πως θα μας έψαχναν.
Ο Κιτ φρόντισε να είμαστε προετοιμασμένοι.
Μου 'μαθε πώς λειτουργεί το όπλο. Να το λύνω και να το δένω...
...για την περίπτωση που θα 'πρεπε να συνεχίσω χωρίς αυτόν.
Είπε ότι αν μου ορμούσε ο διάβολος, θα μπορούσα να τον πυροβολήσω.
Μια μέρα κουβάλησα 15 κιλά ξύλα σε απόσταση 5 μίλια.
Μια άλλη μέρα, έβαψα τα μάτια μου να δω πώς θα ήταν.
Είχαμε και τις άσχημες στιγμές μας όπως κάθε ζευγάρι.
Ο Κιτ με κατηγορούσε ότι πήγα μαζί του για πλάκα...
...κι εγώ ευχόμουν να πέσει στο ποτάμι να πνιγεί.
Κάνε διάλειμμα, Κόκκινη.
Παρακουράστηκες.
Τον περισσότερο καιρό όμως τα πηγαίναμε καλά κι αγαπιόμασταν.
Ψόφησε μια κότα χθες βράδυ.
Παραλίγο να την πατήσω.
'Ή κίνηση του ''Κον-Τίκι ήταν λίγο διαφορετική από συνήθως.
Είχαμε ευαισθητοποιηθεί στην αλλαγή του ρυθμού των κορμών.
Σκέφτηκα ότι πλησιάζουμε σε ξηρά κι ήμουν συνέχεια στο κατάστρωμα.''
Ήταν νευρικός.
'Ή ώρα περνούσε. Τα χαράματα, ο Τόρσταϊν κατέβηκε απ' το κατάρτι.
Είδε μια γραμμή μικρών νησιών με φοινικόδεντρα.''
Αγάπησα το δάσος. Ο ήχος των περιστεριών και των δρακόμυγων...
...έδινε έναν τόνο μοναξιάς, σαν να είχαν όλοι πεθάνει.
Όταν θρόιζαν τα φύλλα...
...ήταν σαν να ψιθύριζαν τα πνεύματα Γι’ αυτά που τα ενοχλούσαν.
Μια μέρα, κοιτώντας τοπία στο στερεοσκόπιο του μπαμπά...
...σκέφτηκα ότι ήμουν απλώς ένα κορίτσι απ' το Τέξας...
...που ο πατέρας του ήταν γραφτό να ζήσει τόσο.
Ανατρίχιασα και σκέφτηκα...
...πού θα ήμουν αυτή τη στιγμή, αν δεν με είχε γνωρίσει ο Κιτ;
Ή δεν είχε σκοτώσει κανέναν;
Αυτή ακριβώς τη στιγμή.
Αν η μαμά μου δεν είχε γνωρίσει τον μπαμπά μου.
Αν δεν είχε πεθάνει.
Και πώς μοιάζει ο άντρας που θα παντρευτώ;
Τι κάνει αυτή τη στιγμή; Σκέφτεται εμένα...
...από κάποια σύμπτωση, ακόμα κι αν δε με γνωρίζει;
Φαίνεται στο πρόσωπό του;
Επί μέρες μετά, ζούσα μέσα σε τρόμο. Ευχόμουν ν’ αποκοιμηθώ...
...και να μεταφερθώ σε κάποιο μαγικό τόπο, αλλά δε συνέβη ποτέ.
Τι;
Φύγε! Τρέχα!
Έρχεται κάποιος!
Κρύψου!
Χόλυ!
Μπες στο αμάξι, Κόκκινη.
Δεν το χρειαζόμαστε αυτό.
Ο Κιτ ένιωθε άσχημα που τους πυροβόλησε πισώπλατα.
Αλλά είπε ότι θα έμπαιναν μέσα και θα τα έκαναν λίμπα.
Τους είχε ακούσει να λένε ότι ήθελαν μόνο την αμοιβή.
Αν ήταν αστυνομικοί, θα ήταν διαφορετικά.
Έκαναν τη δουλειά τους και άξιζαν μια ευκαιρία. Όχι οι κυνηγοί αμοιβών.
Πήγαμε να κρυφτούμε σ' ένα φίλο του Κιτ απ' τις μέρες των σκουπιδιών.
-Τι κάνεις, Κέιτο; -Καλούτσικα.
Πάρ' την.
Με τι ασχολείσαι;
Διευθύνω ένα μαγαζί στην πόλη. Τίποτα το σπουδαίο.
Ούτε εγώ ασχολούμαι με τα σκουπίδια.
-Πού βρήκες τα κέρατα; -Ήταν στο σπίτι.
Κέιτο, θέλω να σου γνωρίσω το κορίτσι μου.
Χόλυ Σάρτζις.
Γεια.
Ένας τύπος στο τρελοκομείο κυκλοφο- ρούσε γυμνός, με καπέλο και γάντια.
Και μια νοσοκόμα είπε, ''Δεν μπορείς να κυκλοφορείς έτσι.''
Κι ο τύπος λέει, ''Δεν έρχεται ποτέ κανένας.''
Η νοσοκόμα λέει, ''Τότε γιατί φοράς καπέλο και γάντια;''
Κι ο τύπος λέει, ''Για παν ενδεχόμενο.''
Δεν είναι αστεία;
Ναι, υποθέτω.
Παίζει και κλαρινέτο.
-Δε βαριέσαι εδώ; -Μερικές φορές.
Ένας γέρος την ώρα που όργωνε βρήκε κάτι παλιά νομίσματα.
Παλιά ισπανικά νομίσματα.
-Έτσι σου είπε; -Όχι, μου έδειξε ένα.
-Πώς έμοιαζαν; -Κάπως στρογγυλά. Χρυσά.
-Πού; -Σ' εκείνο το χωράφι.
Θα σου δείξω αν θέλεις.
Να τελειώσω το φαγητό μου.
Λέμε να πάμε στο Τέξας. Η Χόλυ θέλει να δει κάποιους.
Και μετά, δεν ξέρω. Λένε ότι το Μεξικό είναι ωραίο.
Κιτ, να πάρω ένα φτυάρι.
Θα σας προλάβω.
Βρήκα ένα καπάκι. Ήταν πεσμένο στο χώμα.
Άσ' το κάτω. Είναι βρώμικο.
-Αστόχησες! -Είσαι χαζή.
Ρίχνεις δυνατές!
Κέιτο!
Το φτυάρι είναι στο φορτηγό.
Ο Κιτ ποτέ δεν είπε γιατί πυροβόλησε τον Κέιτο. Το θεωρούσε γρουσουζιά.
Κι αυτή τη στιγμή χρειαζόμασταν πολλή τύχη.
Ποτέ δε μου είπες γι’ αυτήν.
Κοίτα σκουπίδια!
Πώς είναι;
Τον χτύπησα στο στομάχι.
Στενοχωρήθηκε;
Δε μου είπε τίποτα.
Σκουπίδια.
Έκλεψε το κλουβί. Τον είδα.
Τι κοιτάς; Δεν έχουμε λεφτά.
Απλώς κοιτάω.
Δεν πας μέσα να του κάνεις παρέα;
-Γεια. -Γεια.
Δική σου είναι η αράχνη; Στο μπουκάλι;
Ναι.
Τι την ταΐζεις;
Μύγες. Ακρίδες, όταν πιάνω.
Δαγκώνει;
Δε με δάγκωσε ποτέ.
Γεια.
-Γεια. -Πού είναι ο Κέιτο;
-Έφυγε. -Έφυγε;
-Ναι. -Πού πήγε;
-Είπε να μην το πω. -Ναι;
Είπε να μας πάτε μέχρι την πόλη.
Έχετε την Στουντεμπέικερ, σωστά;
-Πρέπει να πάρω κάτι από μέσα. -Δεν μπορώ να σ’ αφήσω.
-Τι; -Αν μπεις μέσα, θα σε σκοτώσω.
-Τι τρέχει; -Δεν μπορώ να το ρισκάρω.
Βγες από κει, κοπέλα μου.
Πάμε στο χωράφι. Άσ' το αυτό. Θα σε προσέχω.
Δε σε πειράζει;
Γεια.
Τι θα συμβεί στον Τζακ κι εμένα;
Τον Κιτ ρώτα. Εγώ κάνω ότι μου λέει.
Καλά.
-Πώς λέγεται ο φίλος σου; -Τζακ.
-Τον αγαπάς; -Δεν ξέρω.
Πρέπει να στηρίξω τον Κιτ. Νιώθει παγιδευμένος.
-Το φαντάζομαι. -Κι εγώ έχω νιώσει έτσι. Εσύ;
Ελάτε κι οι δυο. Μπείτε στο κελάρι.
Προχώρα.
-Υπόσχεστε να μείνετε εδώ μία ώρα; -Ναι.
-Και θέλεις να σε πιστέψω; -Ναι.
Θα κλείσω την πόρτα.
-Λες να τους σκότωσα; -Δεν ξέρω.
Δε θα μπω να κοιτάξω.
Ξαφνικά είχα πάθει σοκ. Ο Κιτ πυροβολούσε με το παραμικρό.
Ισχυρίστηκε ότι πρέπει να σκοτώνεις όλους τους μάρτυρες.
Αλλά έπρεπε να υποστείς συνέπειες, όχι να κλαψουρίζεις μετά.
Δε μου είχε ξαναφανεί βίαιος, εκτός από μια φορά...
...που είχε πει ότι ήθελε να ξεκάνει δυο τύπους.
Αυτό δείχνει πώς θα ξέρεις κάποιον και συγχρόνως να μην τον ξέρεις.
Τώρα την έχουμε πατήσει. Αν μας πιάσουν.
Γιατί τον έβαλες εκεί μέσα;
Για να μην είναι στον ήλιο.
Δεν ένιωθα ντροπή ή φόβο, μόνο μια ατονία...
...όπως όταν κάθεσαι στην μπανιέρα κι έχει φύγει το νερό.
-Είσαι κουρασμένη; -Ναι.
Ναι, φαίνεσαι κουρασμένη.
Όταν τελειώσουν όλα αυτά, θα σε κεράσω μια μεγάλη μπριζόλα.
Δε θέλω μπριζόλα.
Καλά, θα δούμε.
Κοίτα. Θα το φορτώσουν κι αυτό σ' εμένα.
Καθάρματα.
Όλη η χώρα μάς έψαχνε. Ποιος ήξερε πού θα χτυπούσε ο Κιτ;
Άδειαζαν τα πεζοδρόμια. Τα μαγαζιά κατέβαζαν τα ρολά.
Είχαν φτιάξει ομάδες περιφρούρησης απ' το Τέξας μέχρι τη Ν. Ντακότα.
Τα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο με δρακόντεια φρούρηση.
Έφεραν έναν διάσημο ντετέκτιβ από τη Βοστόνη. Δεν έβρισκε στοιχεία.
Κάποιοι κοιμόντουσαν με τα φώτα αναμμένα.
Ο δάσκαλος του κλαρινέτου είπε πως εγώ έφταιγα, άλλοι πως δεν έφταιγα.
Την Πέμπτη, ο κυβερνήτης της Οκλα- χόμα έστειλε την Εθνοφρουρά...
...να φυλάξει το θησαυροφυλάκιο στην Τάλσα, επειδή θα το λήστευε ο Κιτ.
Ήταν σαν να είχαν εισβάλει οι Ρώσοι.
Χρειαζόμασταν προμήθειες και πήγαμε στο σπίτι ενός πλούσιου.
Ο Κιτ το θεώρησε πιο γρήγορο και ασφαλές από τα ψώνια.
Άνοιξε μια υπηρέτρια.
Ήρθα να ελέγξω το μετρητή σας. Εδώ έχω τα εργαλεία μου.
Αυτή είναι η Χόλυ, απ' το Τέξας.
Αργότερα ανακαλύψαμε πως ήταν κουφή κι ούτε που το καταλάβαμε.
Με συγχωρείτε.
-Γεια. -Ναι;
-Δικό σας είναι το σπίτι; -Ναι.
Συγγνώμη που ενοχλούμε. Είναι κανείς άλλος εδώ;
Όχι.
Ωραία.
Μας κυνηγάνε. Και...
...θέλουμε να μείνουμε εδώ μερικές ώρες. Γίνεται;
Μείνετε όσο θέλετε.
Όταν το ξαναχτυπήσω, θα πει πως είναι ώρα να φύγουμε.
Άφησα τον Κιτ στο σαλόνι και βγήκα έξω για μια βόλτα.
Η μέρα ήταν ήσυχη και γαλήνια, αλλά δεν το πρόσεξα...
...γιατί ήμουν βυθισμένη σε σκέψεις και δε σκεφτόμουν να το σκάσω.
Ο κόσμος ήταν μακρινός πλανήτης, όπου δεν μπορούσα να ξαναγυρίσω.
Σκεφτόμουν τι ωραίο μέρος ήταν, γεμάτο απολαύσεις.
Ν’ ακούτε τους γονείς και τους δασκάλους σας.
Καταλαβαίνουν πολλά πράγματα και δεν είναι ο εχθρός.
Πάντα υπάρχει μια πιθανότητα να μάθετε κάτι.
Κρατήστε ανοιχτό το μυαλό σας. Δείτε και την άποψη των άλλων.
Σκεφτείτε την άποψη της μειοψηφίας...
...αλλά συμμορφωθείτε με τη γνώμη της πλειοψηφίας, όταν γίνει δεκτή.
Φυσικά, η Χόλυ κι εγώ διασκεδά- σαμε, έστω και βιαστικά.
Μέχρι τώρα τα πάμε καλά. Δε μας πιάσανε.
Γεια.
Ο Κιτ είναι κάτω και παίζει με το ντικταφόν.
Μερικές φορές φέρεται λες και κάτι δεν πάει καλά στο μυαλό του.
Ελπίζω να μην πάθει ποτέ τίποτα το δικό μου.
Νομίζεις πως είναι τρελός;
Δεν ξέρω, είναι λίγο παράξενος.
Ισχυρίζονται ότι κάνει ότι του λέω.
Αλλά ποτέ δεν του είπα να πυροβολήσει κανέναν.
-Μ’ αρέσει το σπίτι σας. -Ευχαριστώ.
Γεια.
-Είναι εδώ ο κ. Σκάρμπορο; -Ναι.
Μόνο που έχει γρίπη. Είναι άρρωστος.
-Αλήθεια; -Ναι.
Δε σας λέω να μπείτε, είναι μεταδο- τικό. Δε θέλουμε καμιά επιδημία.
Φυσικά. Μόνο που τηλεφώνησε χθες το βράδυ και μου είπε να περάσω.
Δεν τον είχε πιάσει χθες το βράδυ.
-Τι είναι αυτό; -Θέλω ν’ αφήσω ένα μήνυμα.
Βέβαια.
Με συγχωρείτε τώρα. Πρέπει να πάω μέσα.
Αντίο.
Τεξ, φεύγουμε!
-Γεια! Τι κάνεις; -Σκέφτομαι.
Ωραίος τρόπος να σκοτώνεις την ώρα σου. Είναι καλά;
-Ναι. -Ωραία.
Θα πάρουμε την Κάντιλακ για λίγο. Εντάξει;
Μη φοβάσαι, δεν την αφήνω να οδηγήσει.
Πάρε.
Μια λίστα μ’ αυτά που δανείστηκα. Και το αμάξι.
Πάμε, κυρία μου. Από δω.
Εμπρός.
Είσαι φίλος;
-Ναι. -Όχι κατεργαριές τώρα.
Τρόφιμα.
Ο τύπος μπορεί να πουλήσει τη λίστα ως δείγμα τού γραφικού χαρακτήρα.
-Γιατί περπατάς πάντα μπροστά μου; -Γιατί περπατάς πάντα πίσω μου;
Μη!
-Στο έχει κάνει ποτέ κανείς; -Όχι.
-Σίγουρα; -Ναι.
Δεν υπάρχει τρόπος να το μάθω στα σίγουρα.
Ο τύπος θα ξοδεύει πολλά λεφτά Γι’ αυτό το σπίτι.
Γρασίδι. Γκάζι και ηλεκτρικό. Κάμπιες.
Συν τα αυτοκίνητα.
Νομίζεις ότι αν έχεις μερικά λεφτά τα προβλήματά σου λύνονται.
Άκου με εμένα, δε λύνονται.
Θέλω να φύγουμε από δω.
Μόλις ξεκινήσω το αμάξι.
Και φτιάξω το καπέλο μου.
Για ν’ αποφύγουμε τα μπλόκα, φύγαμε προς τις Μεγάλες Πεδιάδες.
Ο Κιτ μού είπε ν’ απολαύσω το τοπίο και το απολάμβανα.
''Φήμη: Ο Πατ Μπουν σκέφτεται να εγκαταλείψει την καριέρα του...
...για να γυρίσει στο σχολείο και να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του.
Αλήθεια: Ο Πατ είπε ότι όσο πάει καλά η καριέρα του...
...η μόρφωση θα πρέπει να περιμένει.''
Δεν τον κατηγορώ.
''Φήμη: Ο Φρανκ Σινάτρα και η Ρίτα Χέιγουορθ είναι ερωτευμένοι.
Αλήθεια: Είναι, αλλά όχι μεταξύ τους.''
Ναι.
Μέσα από ερήμους κι ατελείωτα μίλια λιβαδιών...
...κατευθυνόμασταν...
...με οδηγό τα τηλεφωνικά καλώδια, προς τα βουνά της Μοντάνα.
Ο Κιτ καμιά φορά χτυπούσε καμιά αγελάδα και την ψήναμε.
Μια φορά φάγαμε αλατόχορτο. Είχε γεύση σαν λάχανο.
Για καύσιμα χρησιμοποιούσαμε τις διαρροές των αγωγών.
Σ’ αυτή την περιοχή το λένε ''βενζινοσταξιές''.
Σταδιακά πλησιάζαμε τα σύνορα.
Ο Κιτ χάρηκε που αφήναμε τη Ν. Ντακότα και την καταράστηκε.
Είπε ότι αν είναι να ρίξουν οι κομμουνιστές ατομική βόμβα...
...ευχόταν να τη βάλουν στο κέντρο τού Ράπιντ Σίτυ.
Αυτή εκεί είναι η Μοντάνα.
Δεν έχω πάει ποτέ στη Μοντάνα.
Ένας γνωστός μου είχε πάει, αλλά όχι εγώ.
Δεν είχα λόγο να πάω.
Το σύμβολο της πολιτείας είναι ο κορυδαλλός.
Ζούσαμε σε απόλυτη μοναξιά, ούτε εδώ, ούτε εκεί.
Ο Κιτ είπε ότι καλύτερη λέξη ήταν η απομόνωση γι’ αυτό που ήθελα να πω.
Τέλος πάντων, του είπα ότι δε γίνεται να ζούμε έτσι.
Γιατί; Εγώ περνάω καλά. Τουλάχιστον, δεν γκρινιάζω.
Νιώθω σαν ζώο. Δεν έχει πουθενά να πλυθούμε...
...ούτε να φάμε κάτι καλό.
Θα πιάσω μια μεγάλη πέστροφα μόλις φτάσουμε στα βουνά.
Όλοι αγαπάνε τις πέστροφες.
Σοβαρολογώ.
Μακριά, είδα ένα τρένο να διασχίζει την πεδιάδα...
...σαν το καραβάνι στις Περιπέτειες του Μάρκο Πόλο.
Ήταν η πρώτη μας γεύση πολιτισμού μετά από βδομάδες...
...και ρώτησα τον Κιτ αν μπορούσαμε να το δούμε από πιο κοντά.
Πριν φύγουμε, πυροβόλησε μια μπάλα που θεώρησε περιττό βάρος.
Μετά έθαψε μερικά απ' τα πράγματά μας.
Είπε ότι κανείς δε θα ήξερε πού ήταν, πως θα γυρίζαμε...
...και θα ήταν ακόμα εκεί, τα ίδια, μόνο εμείς θα είχαμε αλλάξει.
Κι αν δε γυρίζαμε, κάποιος θα τα ξέθαβε, χρόνια μετά...
...και θ’ απορούσε.
Έπρεπε να πηδήξουμε μέσα.
Πήγαινε πολύ γρήγορα.
Μπορούσα να βάλω το αμάξι στις ράγες για να κόψει ταχύτητα.
Και θα είχαμε ξεμείνει εδώ.
Ίσως πρέπει να μείνουμε εδώ. Δε λέω πως ξέρω.
Είσαι τρελός.
Ο Κιτ έστριψε την μπουκάλα, αφήνοντας στη μοίρα την απόφαση.
Έχει κλίση, πρέπει να βρούμε ένα επίπεδο μέρος.
Εδώ;
Δεν έχει σημασία.
Αν αξίζω τίποτα, θα διαλέξω τη σωστή κατεύθυνση.
-Καταλαβαίνεις τι εννοώ; -Όχι.
Να μην περιμένω θαύματα, ε;
Θα συνεχίσουμε προς εκείνο το βουνό.
Να θυμάσαι μόνο, είπα ότι δεν είναι και τόσο καλή ιδέα.
Φύγαμε το ηλιοβασίλεμα, προς τα βουνά τού Σασκάτσουαν...
...για τον Κιτ, ένα μαγικό μέρος, όπου δεν τον έφτανε ο Νόμος.
Με χρειαζόταν πιο πολύ από ποτέ, αλλά κάτι μπήκε ανάμεσά μας.
Σταμάτησα να του δίνω προσοχή.
Καθόμουν στο αμάξι, διάβαζα χάρτες και συλλάβιζα προτάσεις...
...με τη γλώσσα μου στον ουρανίσκο, εκεί που δεν τις διάβαζε κανείς.
Μετακινηθήκαμε πιο κοντά στα σύνορα.
Πέρα απ' το λιβάδι, στην άκρη τού ορίζοντα...
...είδαμε φωτιές στα διυλιστήρια στο Μιζούλα.
Στα νότια είδαμε τα φώτα του Σαγιέν...
...μιας πόλη τόσο μεγάλης και σπουδαίας που δεν είχα ξαναδεί.
Ένιωθα πολλά πράγματα κοιτώντας τα φώτα.
Το πιο σημαντικό, αποφάσισα να μην ακολουθήσω ποτέ ξανά...
...έναν τόσο ξεροκέφαλο τύπο, όσο κι αν τον αγαπούσα.
Βρήκα τη δύναμη να το πω στον Κιτ.
Του είπα ότι ακόμα κι αν φτάναμε στο Βορρά, δε θα μπορούσε να δουλέψει.
Μπορώ να πιάσω δουλειά στην Έφιππη Αστυνομία.
Έχω όλα τα προσόντα.
Ξέρω να ιππεύω και να πυροβολώ...
...και δε με πειράζει το κρύο.
Μ’αρέσει το κρύο.
Τι;
Τίποτα.
Φλυαρούσα, όπως συνήθως.
Συγγνώμη, δεν πρόσεχα.
Μην το γλείφεις.
Να σου πω...
...πριν σε προσλάβουν θα ζητούσαν να δουν άδεια οδήγησης.
Δεν είναι εμπόδιο αυτό.
-Καπνίζεις Πολ-Μολ; -Ναι.
Δε μ' έχεις δει όταν βάλω κάτι στο μυαλό μου. Ζόρικος.
Μην το αλλάζεις! Νατ Κινγκ Κόουλ!
Αν μπορούσα να τραγουδάω έτσι...
...αν μπορούσα να πω ένα τραγούδι γι’ αυτό που νιώθω τώρα...
Θα γινόταν επιτυχία.
Ο Κιτ ήξερε πως πλησίαζε το τέλος.
Αναρωτιόταν αν θ' άκουγε το γιατρό ν’ ανακοινώνει το θάνατό του...
...ή αν θα διάβαζε τι έλεγαν οι εφημερίδες απ' τον άλλο κόσμο.
Τον τρόμαζε να σκοτωθεί χωρίς ένα κορίτσι να φωνάζει τ' όνομά του.
Ξαφνικά, το θέαμα των βουνών την αυγή τού έφτιαξε το κέφι.
Θεέ μου, τι θέαμα!
Πες μου κάτι.
Τι σκέφτεται ένα κοριτσάκι από το Τέξας γι’ αυτό το θέαμα;
Λατρεύω αυτόν τον αέρα.
Καλημέρα.
Έχεις βενζίνη;
Μπορεί.
Λυπάμαι, αλλά πρέπει να στη ζητήσουμε.
Μας έχει τελειώσει, ταξιδεύαμε όλη νύχτα.
Δεν έχω χρόνο να σου εξηγήσω.
-Δε μου περισσεύει. -Ένα λεπτό.
Το φορτηγό σου δεν είναι αυτό; Δεν ήρθες με τα πόδια.
Δικό μου είναι.
Το ανταλλάσσω με την Κάντιλακ.
Μη φοβάσαι, είναι δίκαιη ανταλλαγή. Ρώτα όποιον θέλεις.
Ποια είναι η τιμή της στο Γαλάζιο Βιβλίο, Μίλντρεντ;
Ποιος είσαι;
Καράδερς. Πυροβολώ ανθρώπους.
-Δεν παινεύομαι γι’ αυτό. -Κιτ.
Εντάξει, φίλε μου, άρχισε να τρέχεις.
-Δώσ' μου μια ευκαιρία! -Φύγε!
Είχα προαίσθηση πως σήμερα θα ήταν η μέρα.
-Ελικόπτερο. -Ναι.
Δε θα μας πιάσει.
-Πάμε στο αμάξι. -Δε θέλω.
Έχεις καμιά καλύτερη ιδέα;
Απλώς δε θέλω να φύγω.
Τι;
Τι σ' έπιασε;
Τι έπαθες;
Δε σε καταλαβαίνω.
Πραγματικά δε σε καταλαβαίνω.
Θέλεις μια δεύτερη ευκαιρία;
12 μεσημέρι, Φράγμα Γκραν Κούλι, Πρωτοχρονιά 1964. Θα είμαι εκεί.
Το 'πιασες;
Είναι κανείς εδώ;
Γεια.
Έχεις σφαίρες για Σάβατζ 300άρι;
-Όχι. -Τις σπατάλησα στα μπουκάλια.
Μπορείς να το γεμίσεις; Παρακαλώ.
Αν θέλεις τίποτα απ’ αυτά, είναι δικό σου.
Τι περνούσε απ' το μυαλό του πριν τον πιάσουν;
Γιατί δεν το 'σκασε όσο είχε την ευκαιρία;
Σκέφτηκε ότι θα τον έπιαναν την άλλη μέρα;
Ήταν απόγνωση;
Είπε πως έπαθε λάστιχο, αλλά έτσι όπως συνέχιζε...
...φαντάζομαι πως ήταν ψέματα.
Γεια.
Μην κουνηθείς.
Μπορούσα να είχα αναχαιτίσει ολόκληρο στρατό στα βουνά.
-Ναι; -Όσο είχα πυρομαχικά.
Σ’ αυτό το σημείο με πιάσατε.
Τα καταφέραμε, Ρέι.
-Να μην αφήσουμε εδώ την Κάντιλακ. -Τα χέρια πίσω απ' το κεφάλι.
Βάλε και την άλλη.
Δεν είναι πιο ψηλός από μένα. Κοίτα.
Θα μου κάνεις το αυτί κουνουπίδι.
Έπρεπε να το σκεφτείς πριν σε πιάσουμε.
Δεν έπρεπε;
Νομίζεις πως θα μ' εκτελέσουν;
Δεν έχω ιδέα.
Με τι όπλο με πυροβολούσες;
30-0-6.
-Είχες ξανακάνει τέτοιο πράγμα; -Όχι.
Παιδιά, φερθήκατε σαν ήρωες.
Μη νομίζετε ότι δεν θα το διαδώσω στην πόλη.
Πέταξες το καπέλο μου απ' το παράθυρο.
Θες να μου κάνεις μήνυση;
-Όχι. -Κιτ!
Κιτ, θέλω να σου κάνω ερώτηση.
-Σ’ αρέσουν οι άνθρωποι; -Καλοί είναι.
Τότε γιατί το 'κανες;
Δεν ξέρω.
Πάντα ήθελα να γίνω εγκληματίας. Αλλά όχι τόσο μεγάλος.
Έτσι είμαι, όμως.
Ξέρεις σε ποιον μοιάζει;
-Ξέρεις, ε; -Όχι.
Θα σου φιλήσω τον κώλο αν δε μοιάζεις στον Τζέιμς Ντην.
Τι κάνεις;
Αρκετά καλά. Απλά δεν μπορώ να κουνηθώ.
-Ωραίο σακάκι. -Σ’ αρέσει; Δερμάτινο είναι.
Αυτό είναι αληθινό κελεπούρι.
Τον έχω 10 χρόνια. Ποιος θα τον πάρει;
-Δώσ' τον μου. -Πάρε.
Από πού είσαι;
-Νότια Ντακότα. Εσύ; -Από δω.
Θες τη χτένα;
-Η Τζ. Τζέιμς είναι απ' τη Ν. Ντακότα. -Βγήκε κι αυτή.
-Ποιον τραγουδιστή προτιμάς; -Έντι Φίσερ. Εσύ;
-Έντι Φίσερ. -Να πάρει! Θες ένα στυλό;
-Έχεις πάει Κάνσας; -Πόσων χρονών είσαι;
Δε διαβάζεις εφημερίδες;
-Έχεις παντρευτεί; -Όχι.
Κιτ, φοβάσαι το θάνατο;
Δεν το έχω σκεφτεί πολύ.
Τι είπες;
-Το σκεφτόσουν όταν σε κυνηγούσαν; -Ναι.
Δε θα σου πω πώς να κάνεις τη δουλειά σου...
...αλλά οι χειροπέδες τσιμπάνε. Τι λες;
Χρειάζομαι την υπογραφή σου.
Πρέπει να τα διαβάσω πρώτα. Μπορώ να έχω μια κόκα-κόλα;
Βέβαια.
Έλα.
-Παιδιά, να προσέχετε. -Μην ανησυχείς για μας.
Η Χόλυ είναι εδώ, αν θες να τη δεις.
Βέβαια.
Του έδωσα τα χαρτιά. Δε θέλω να έχει προβλήματα...
Θα με λασκάρεις λίγο;
Γεια.
Μην ανησυχείς. Θα σ’ απαλλάξω απ' τις κατηγορίες.
Υπάρχουν κι άλλα αγόρια που σε περιμένουν. Θα περάσεις καλά.
Περάσαμε ωραία, έτσι;
Θα πω κάτι, όμως.
Ο τύπος με την κουφή υπηρέτρια είναι τυχερός που δεν πέθανε.
Κρίμα για τον μπαμπά σου, φυσικά.
Ναι.
Κάποτε θα πρέπει να το συζητήσουμε.
Πάρε, Τομ.
-Ευχαριστώ. -Ευχαριστώ πολύ, αρχηγέ Σιμς.
-Συγγνώμη για τη φασαρία. -Δεν ήταν φασαρία.
Ευχαριστώ, πάντως.
Λοιπόν...
-Κιτ. -Τομ.
-Καλή τύχη. -Ευχαριστώ.
-Το πιστεύω. -Το ξέρω. Επίσης.
-Πάμε τώρα. -Εντάξει. Ευχαριστώ.
Έλα, Κόκκινη.
Μας πήγαν πίσω στη Ν. Ντακότα.
Τον είχαν στην απομόνωση κι έτσι δε γνώρισε άλλους κρατούμενους.
Ήξερε ότι θα τον συμπαθούσαν, ειδικά οι δολοφόνοι.
Εγώ, γλίτωσα με αναστολή και αρκετά αυστηρά βλέμματα.
Αργότερα παντρεύτηκα το γιο του συνηγόρου μου.
Ο Κιτ κοιμόταν στο δικαστήριο όσο διάβαζαν την ομολογία του.
Τον καταδίκασαν να πεθάνει στην ηλεκτρική καρέκλα.
Μια ζεστή ανοιξιάτικη νύχτα, έξι μήνες αργότερα...
...αφού δώρισε το σώμα του στην επιστήμη, πέθανε.
-Κύριε, πού βρήκατε αυτό το καπέλο; -Κρατικό.
Πολύ θα 'θελα ν’ αγόραζα ένα τέτοιο.
Είσαι ξεχωριστός τύπος, Κιτ.
Λέτε να το λάβουν υπόψη τους αυτό;